Gdy napisałem, co mnie spotkało w agencji opiekunek 1A Medicas 24, założono mi sprawę w Sądzie o zniesławienie i pomówienie... Przypisanie mi zarzutu pomówienia i zniesławienia nie wyczerpuje znamion przestępstwa. Motywuję to tym, iż opinie, które wyraziłem, pojawiły się w miejscach szczególnie wyselekcjonowanych, odpowiadających tematyce przeze mnie poruszanej. Po drugie, moje opinie są prawdziwe, sformułowane twierdzenia są szczerą, autentyczną opinią, a nie fałszywym przedstawieniem faktów (co znajduje potwierdzenie w zeznaniach wielu świadków). Po trzecie, rozpowszechniany przeze mnie zarzut prawdziwy ma służyć obronie społecznie uzasadnionego interesu, w tym wypadku ochronie pokrzywdzonych pracowników firmy 1A Medicas 24. Uważam, że miałem moralny obowiązek by to zrobić, a osoba trzecia, która przeczytała lub usłyszała daną informację, była moralnie i społecznie upoważniona do tej informacji. Stoję na stanowisku, że uczciwa i uzasadniona publikacja leży w interesie publicznym, zaś moje twierdzenie, uczciwe i uzasadnione, było przedmiotem zainteresowania opinii publicznej i zostało opublikowane z korzyścią dla opinii publicznej.
Zgodnie z art. 213 § 1 k.k., jeżeli zarzut jest prawdziwy, nie stanowi zniesławienia, ale prawdziwość ta musi być udowodniona przez zniesławiającego. Ważne jest również, w jakiej sytuacji doszło do oskarżenia. Jeżeli nastąpiło to w prywatnej rozmowie lub wśród bliskich znajomych, wystarczy udowodnić prawdziwość oświadczenia lub zarzutu. Dlatego w sprawie o zniesławienie konieczne jest udowodnienie tego, co nazywa się „dowodem prawdy” i wykazanie, że oskarżenie odpowiadało rzeczywistości. Jeżeli natomiast informacja została opublikowana w internecie lub w inny sposób podana do publicznej wiadomości, oznacza to, że przestępstwo zostało popełnione publicznie. W takiej sytuacji nawet jeśli oskarżenie jest prawdziwe, zniesławiający może uniknąć kary tylko wtedy, gdy oskarżenie (art. 213 § 2 k.k.) służy ochronie społecznie uzasadnionego interesu.
Dodaj komentarz
Komentarze